Najlepsze tabletki i suplementy na menopauzę 2026

Jak przejść przez menopauzę?

Czym jest menopauza?

Menopauza, przekwitanie lub klimakterium. Tymi nazwami zwykle określa się okres życia, przez który przechodzi każda kobieta. Wiele kobiet obawia się menopauzy, choć w rzeczywistości nie ma ku temu poważnych powodów. Menopauza nie jest chorobą ani zaburzeniem, lecz naturalnym etapem dorosłego życia. Każda kobieta przechodzi ją też inaczej. Jedne odczuwają uciążliwe objawy, inne prawie nie zauważają zmian.

Szacuje się, że mniej więcej jedna trzecia kobiet przechodzi okres przekwitania bardzo łagodnie, czyli bez szczególnych dolegliwości i wyraźnych objawów. Natomiast tylko około jednej trzeciej kobiet towarzyszą nasilone objawy. Również wtedy można je łagodzić na wiele sposobów, a kobieta sama może zrobić sporo, by łatwiej przejść przez ten okres. Dziś dostępnych jest wiele rzetelnych informacji i metod wsparcia, także przy cięższym przebiegu menopauzy.

Menopauza a klimakterium

Na początku napisaliśmy, że menopauza, przekwitanie i klimakterium to nazwy, którymi zwykle określa się to samo zjawisko. Z medycznego punktu widzenia nie jest to do końca prawidłowe. Menopauza oznacza samo ustanie miesiączkowania. To ważna, ale tylko jedna część klimakterium, czyli przekwitania. Tym słowem określa się cały okres zmian hormonalnych i innych, które zachodzą w organizmie kobiety w związku z wygasaniem czynności jajników.

Klimakterium można więc ogólnie określić jako przejście z okresu rozrodczego do nierozrodczego w życiu kobiety.

Co dzieje się w organizmie podczas przekwitania?

Jak już wspomnieliśmy, kluczowe jest stopniowe ustanie cyklu miesiączkowego i wygasanie czynności jajników.

Początkowo miesiączki stopniowo słabną, skracają się lub stają się nieregularne, aż w końcu całkowicie ustają. Ten proces może trwać różnie długo i przebiegać na różne sposoby. Podobnie jak całe przekwitanie, jest to sprawa bardzo indywidualna.

Zachodzą przy tym ważne zmiany hormonalne, przede wszystkim spada wytwarzanie głównego żeńskiego hormonu, estrogenu, a także progesteronu. Ze zmianami hormonalnymi wiążą się różne uciążliwe objawy. Do najbardziej znanych należą uderzenia gorąca i wahania nastroju. Objawom przyjrzymy się dokładniej w dalszej części. Zachodzą jednak również zmiany fizyczne.

Szybciej starzeje się skóra. Traci wodę i brakuje jej kolagenu, którego wytwarzanie słabnie z wiekiem, stopniowo już od około 30. roku życia. Przekwitanie wiąże się też ze wzrostem ryzyka poważniejszych chorób. Należą do nich m.in. osteoporoza i niektóre choroby sercowo-naczyniowe. Częściej pojawiają się stany zapalne, zwłaszcza dróg moczowych i pochwy. Jedną z przyczyn jest wysychanie błon śluzowych, które gorzej chronią przed infekcjami.

Kolejnym typowym problemem jest skłonność do tycia. Trudniej utrzymać wagę, zmienia się rozmieszczenie tkanki tłuszczowej i metabolizm tłuszczów. Może dochodzić do wzrostu stężenia cholesterolu, a także rośnie ryzyko cukrzycy i innych chorób.

Czy to nieuniknione?

Niekorzystne zmiany związane z przekwitaniem (przybieranie na wadze, częste infekcje, pogorszenie stanu skóry itd.) nie muszą dotyczyć każdej kobiety, a często można je ograniczać, łagodzić lub równoważyć. Procesu starzenia nie da się oczywiście zatrzymać, ale można go spowolnić i zmniejszyć ryzyko poważniejszych problemów. Kluczowe są prawidłowe odżywianie i zdrowe nawyki.

Składniki, których organizmowi brakuje albo których potrzebuje więcej, można uzupełniać suplementami diety. Pomóc mogą także zdrowy styl życia, odpowiednia aktywność fizyczna, dbanie o dobre samopoczucie psychiczne i inne kroki. Przy właściwym podejściu menopauzę można przejść w zdrowiu i względnie dobrym samopoczuciu.

Kiedy zaczyna się menopauza?

Moment wystąpienia menopauzy jest sprawą bardzo indywidualną i zależy od wielu czynników. Znaczenie mają geny, pochodzenie etniczne, ale też styl życia, stan zdrowia i czynniki środowiskowe. W Europie menopauza występuje najczęściej około 50. roku życia, zwykle między 45. a 55. rokiem życia. U niektórych kobiet pojawia się jednak po czterdziestce, a nawet przed 40. rokiem życia, choć zdarza się to stosunkowo rzadko.

Podkreślmy, że ten średni wiek dotyczy samej menopauzy, czyli ostatniej miesiączki. Samo klimakterium trwa znacznie dłużej, może obejmować perimenopauzę i postmenopauzę, a pierwsze objawy mogą pojawić się dużo wcześniej.

Jak rozpoznać, że zbliża się menopauza?

Pierwsze objawy przekwitania i zbliżającej się menopauzy mogą pojawić się już około 45. roku życia, czyli nawet 5 do 7 lat przed ostatnią miesiączką. Zwykle jako pierwsze pojawiają się:

• 1)
  Uderzenia gorąca i nadmierne pocenie się
• 2)
  Nietypowe dotąd wahania nastroju, drażliwość, a nawet smutek
• 3)
  Bardziej wrażliwe piersi
• 4)
  Obniżone libido, ból i uczucie suchości podczas współżycia
• 5)
  Zmiany skórne (trądzik, owłosienie itd.)
• 6)
  Zmęczenie lub problemy ze snem
• 7)
  Zmiany w cyklu miesiączkowym
• 8)
  Problemy z pamięcią, koncentracją i cierpliwością

Jeden czy dwa objawy zwykle o niczym nie świadczą. Jeśli jednak zauważasz kilka z nich naraz, a wcześniej się nie pojawiały, może to oznaczać początek przekwitania, zwłaszcza po czterdziestce. Warto wtedy porozmawiać z ginekologiem.

Jak długo trwa przekwitanie?

Jak długo mogą utrzymywać się objawy przekwitania i menopauzy? Trzeba powiedzieć wprost, że może to być proces rozłożony na lata. Może trwać trzy, pięć, dziesięć lat lub dłużej. Mowa jednak o całym okresie od pierwszych do ostatnich objawów. Sama menopauza i najbardziej intensywny okres przekwitania trwają raczej od roku do 3 lat.

Niektóre kobiety nie odczuwają żadnych szczególnych objawów i cały okres przekwitania mija dla nich niemal niezauważenie. Dla jasności przyjrzyjmy się trzem głównym fazom klimakterium: premenopauzie, perimenopauzie i postmenopauzie.

Czym jest premenopauza?

Ta pierwsza faza zaczyna się zwykle między 40. a 50. rokiem życia, około 4 do 5 lat przed ostatnią miesiączką. Mogą pojawić się pierwsze nieregularności cyklu, a także silniejsze (lub przeciwnie słabsze) bóle czy krwawienia podczas miesiączki. Pojawiają się pierwsze objawy fizyczne i psychiczne.

Czym jest perimenopauza?

Najczęściej około 50. roku życia zaczyna się ta faza. Miesiączki są bardzo nieregularne, a objawy przekwitania często dość nasilone. Zwykle to najtrudniejsza faza klimakterium, w której dolegliwości są najsilniejsze. W końcu miesiączki ustają, czyli następuje właściwa menopauza.

Czym jest postmenopauza?

Tak zwykle określa się okres, który zaczyna się około roku po ostatniej miesiączce. Dolegliwości raczej słabną, a organizm przyzwyczaja się do nowego stanu i stopniowo odzyskuje równowagę.

Czy mężczyźni też mają „menopauzę”?

Czy kobiety są w tym same, czy także mężczyźni przechodzą swoje „przekwitanie”? Męskie przekwitanie to temat poruszany znacznie rzadziej i zwykle dużo mniej odczuwalny. Ten okres jest jednak opisany i ma swoją nazwę: andropauza.

U mężczyzn brakuje jednak zasadniczego, określającego objawu, jakim u kobiet jest ustanie miesiączkowania. Mimo to z tym okresem wiąże się wiele zmian i uciążliwych objawów. Mniej więcej od 40. roku życia u mężczyzn dochodzi do spadku naturalnej produkcji testosteronu i stopniowego ubytku masy mięśniowej. Mięśnie można jednak w dużej mierze chronić treningiem siłowym nawet w dość zaawansowanym wieku.

Mogą pojawić się objawy podobne jak u kobiet. Wahania nastroju, chwiejność emocjonalna, drażliwość, zaburzenia snu, obniżone libido, a także zaburzenia seksualne i zmęczenie. Wypada więcej włosów, skóra wysycha i starzeje się, rośnie stężenie cholesterolu i ryzyko miażdżycy oraz innych chorób.

Objawy andropauzy są zwykle najsilniejsze między 45. a 55. rokiem życia i mogą zbiegać się ze zjawiskiem psychologicznym znanym jako „kryzys wieku średniego”. To w pewnym sensie jeden ze sposobów psychicznej kompensacji, czyli wypierania andropauzy. Inni mężczyźni popadają raczej w rezygnację i apatię. To jednak dwie skrajności, a sposobów radzenia sobie z andropauzą jest równie wiele jak u kobiet. Także mężczyznom może pomóc odpowiedni styl życia, ruch i suplementacja dobrze dobranymi preparatami.

Dieta i suplementy w okresie menopauzy

Aby łagodniej przejść przez menopauzę i całe przekwitanie oraz ograniczyć ryzyko niektórych poważniejszych problemów, bardzo ważny jest zdrowy styl życia. Zaczyna się on zawsze od prawidłowego odżywiania. Jak powinna wyglądać dieta kobiety w okresie przekwitania? Jakie składniki odżywcze, witaminy i inne substancje są potrzebne i mogą pomóc łagodzić objawy oraz wspierać profilaktykę?

Zalecenia dietetyczne

Taki jadłospis opiera się na tych samych zasadach co zdrowe, racjonalne odżywianie w każdym innym wieku. Podstawowe zasady są następujące:

• 1)
  Ograniczyć, a najlepiej całkowicie wyeliminować żywność wysoko przetworzoną, zwłaszcza wędliny i wyroby mięsne, ale też przemysłowo produkowane słodycze.
• 2)
  Ograniczyć spożycie cukrów prostych i soli.
• 3)
  Dbać o odpowiednią ilość pełnowartościowego białka (chude mięso, ryby, jaja, nabiał, rośliny strączkowe itd.), ale też tłuszczów (orzechy, nasiona, dobre oleje, tłuste ryby itd.) i węglowodanów złożonych (rośliny strączkowe, produkty zbożowe, ziemniaki itd.).
• 4)
  Ograniczyć lub wyeliminować tłuste i czerwone mięso oraz tłuszcze takie jak smalec, masło czy tłuszcze do smarowania pieczywa i smażenia.
• 5)
  Dbać o odpowiednią ilość błonnika (co najmniej 25 g, najlepiej około 30 g dziennie).
• 6)
  Jeść dużo warzyw (najlepiej co najmniej 500 g dziennie) i owoców. Wybierać przede wszystkim świeże, nieprzetworzone produkty, a nie soki, smoothie czy kompoty.
• 7)
  Pić dużo płynów, najlepiej czystą wodę.

To ogólne zalecenia, ale dla okresu przekwitania istnieją też bardziej szczegółowe wskazówki dotyczące diety. Należy do nich m.in. ograniczenie ostrych, pikantnych potraw, które mogą wywoływać lub nasilać typowe uderzenia gorąca i pocenie się. Ze względu na większe ryzyko nadwagi i wzrostu cholesterolu warto kontrolować spożycie tłuszczów i stawiać na zdrowe tłuszcze z kwasami tłuszczowymi omega-3 i innymi korzystnymi składnikami.

Ciekawym zaleceniem jest jedzenie większej ilości soi i produktów sojowych (napój sojowy, tofu itd.). Soja zawiera fitoestrogeny, które mogą częściowo naśladować działanie naturalnych estrogenów. Badania sugerują, że izoflawony sojowe mogą u części kobiet łagodzić niektóre objawy menopauzy, zwłaszcza uderzenia gorąca, choć wyniki nie są jednoznaczne. Soję i tak warto włączyć do diety, bo to roślina strączkowa bogata w białko, węglowodany złożone, witaminy i składniki mineralne.

Witaminy i składniki mineralne

Przejdźmy do konkretnych mikroskładników (witamin, składników mineralnych itd.), o których kobiety w okresie menopauzy nie powinny zapominać. Należą do nich przede wszystkim:

• 1)
  Witaminy D i E
• 2)
  Wapń
• 3)
  Witamina C
• 4)
  Kwas foliowy
• 5)
  Witaminy z grupy B, zwłaszcza B3, B6 i B12
• 6)
  Kwasy tłuszczowe omega-3
• 7)
  Fitoestrogeny
• 8)
  Cynk, magnez, selen, mangan

Suplementy i preparaty dla kobiet w okresie menopauzy

Najlepiej, by jak najwięcej potrzebnych makro- i mikroskładników dostarczać z naturalną dietą. W okresie menopauzy można się jednak oczywiście wspierać również suplementacją. Jeśli trudno ci dostarczyć z dietą wystarczająco dużo białka, niektórych witamin czy innych składników, bo na przykład nie lubisz ryb morskich ani innych bogatych źródeł, możesz sięgnąć po suplementy diety, które je zawierają.

Kobiety sięgają też po różne zioła i tzw. superfoods albo preparaty na ich bazie. Które należą do najpopularniejszych?

• 1)
  Żeń-szeń
• 2)
  Dzięgiel chiński
• 3)
  Dziurawiec zwyczajny
• 4)
  Buzdyganek naziemny
• 5)
  Maca (pieprzyca peruwiańska)
• 6)
  Szałwia lekarska
• 7)
  Hyzop lekarski
• 8)
  Kozłek lekarski
• 9)
  Chmiel zwyczajny

Stosuje się też na przykład jałowiec, brzozę, pokrzywę, niepokalanek mnisi, koniczynę czerwoną, pochrzyn kosmaty, melisę i wiele innych ziół oraz składników o różnym działaniu. W okresie menopauzy można więc sięgnąć po różne naturalne środki, które mogą wspierać samopoczucie i witalność. Pamiętaj jednak, że dla ziół nie ma w UE zatwierdzonych oświadczeń zdrowotnych, a ich działanie opiera się głównie na tradycyjnym stosowaniu i wstępnych badaniach.

Zioła możesz przyjmować na przykład w postaci herbatek lub naparów, ale też kapsułek czy nalewek. Do wyboru są też suplementy z witaminami lub składnikami mineralnymi, a także kompleksy przeznaczone specjalnie dla kobiet w okresie menopauzy albo na konkretną dolegliwość związaną z przekwitaniem. Często zawierają właśnie wymienione wyżej składniki.

Co jeszcze ułatwia przejście przez przekwitanie?

Jak jeszcze zmienić styl życia, by przekwitanie przebiegało łagodniej? Zdecydowanie warto ograniczyć, a najlepiej wyeliminować alkohol i palenie.

Alkohol szkodzi organizmowi. Może nasilać wahania nastroju i problemy emocjonalne, sprzyjać depresji i lękom. Wiąże się też z wyższym ryzykiem poważnych chorób, w tym nowotworów. Jest przy tym bardzo kaloryczny, więc sprzyja nadwadze i otyłości. Badania wskazują również, że kobiety palące papierosy częściej odczuwają silniejsze objawy menopauzy niż niepalące, nie wspominając o innych zagrożeniach.

Bardzo ważna jest też aktywność fizyczna. Szczególnie polecany jest trening siłowy, który także w starszym wieku pomaga chronić masę mięśniową, wzmacniać kości, zmniejszać ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i ogólnie wspiera zdrowie.

Również aktywność typu „cardio”, czyli wysiłek aerobowy o umiarkowanej intensywności, taki jak pływanie, bieganie czy jazda na rowerze, wspiera zdrowie, choć na mięśnie i kości działa słabiej niż trening siłowy. Najważniejsza jest jednak regularność. Najlepiej wybrać aktywność, która sprawia ci przyjemność, a nie jest przykrym obowiązkiem.

Dobrze jest też znaleźć przyjemność w zajęciach takich jak praca w ogrodzie, długie spacery czy prace domowe, które należą do tzw. NEAT, czyli aktywności poza sportem i ćwiczeniami. Mogą one wyraźnie zwiększyć dzienny wydatek energetyczny, czyli potocznie mówiąc „przyspieszyć metabolizm”. Zmniejsza to ryzyko nadwagi, która często towarzyszy przekwitaniu.

Warto też zadbać o swoje zdrowie psychiczne, czyli ograniczać stres i niepokój. Możesz spróbować medytacji lub technik relaksacyjnych, sprawić sobie od czasu do czasu przyjemność, na przykład wyjazdem do spa, albo poświęcić czas ulubionemu hobby.

Łagodzenie objawów menopauzy

O objawach związanych z menopauzą już wspomnieliśmy. Przyjrzyjmy się im jednak dokładniej i sprawdźmy, co może pomóc je złagodzić.

Uderzenia gorąca, pocenie się

To chyba najbardziej znany, typowy objaw, wywołany spadkiem stężenia estrogenu. Nie jest groźny, ale bywa bardzo uciążliwy. Uderzenia gorąca trwają zwykle kilka minut, ale mogą być dłuższe, zdarzają się też nocne poty. Termoregulacja zaczyna szwankować i kobiecie może nagle zrobić się gorąco nawet w dość chłodnym otoczeniu. Na zewnątrz objawia się to poceniem, zaczerwienieniem skóry, czasem kołataniem serca i innymi objawami. Po fali gorąca mogą przyjść dreszcze.

Tradycyjnie stosuje się zioła takie jak szałwia lekarska, żeń-szeń, dzięgiel chiński, pochrzyn kosmaty czy niepokalanek mnisi, a także suplementy z ekstraktem z pluskwicy groniastej. Ich skuteczność potwierdzają jednak tylko niektóre badania. Warto ograniczyć kofeinę, ostre przyprawy i palenie. Ważna jest odpowiednia podaż witamin (z grupy B, a także C i D). Możesz też spróbować soi i produktów lub ekstraktów sojowych, które według części badań mogą łagodzić uderzenia gorąca.

Wyczerpanie, zmęczenie

To niespecyficzny objaw, który może mieć wiele przyczyn, w tym menopauzę. Jeśli czujesz spadek energii, trudno ci się zmobilizować do działania i ciągle chce ci się spać, spróbuj wesprzeć się ruchem i dobrze zbilansowaną dietą z odpowiednią ilością białka, węglowodanów złożonych i dobrych tłuszczów. Gdy zmęczenie utrzymuje się długo, warto zrobić badania, bo może wynikać na przykład z niedoboru żelaza lub problemów z tarczycą.

W okresach zmęczenia tradycyjnie sięga się po różeniec górski, żeń-szeń, miłorząb japoński, pokrzywę, lukrecję, miętę, owoce goji, mniszek lekarski, chlorellę i spirulinę oraz inne rośliny. Zwróć też uwagę na witaminę C, magnez i żelazo, które przyczyniają się do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia, a także na odpowiednie nawodnienie.

Zaburzenia snu

Bardzo uciążliwy objaw, który daje się we znaki zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Problemy ze snem mogą znacznie nasilać uczucie wyczerpania i pogarszać samopoczucie. Jak poprawić sen?

Postaw na regularny rytm dnia i nie kładź się spać zbyt późno. Mniej więcej dwie godziny przed snem przejdź w tryb odpoczynku. Spośród ziół najczęściej wymienia się dziurawiec, melisę i rumianek, a także kozłek lekarski i chmiel. Zioła te stosuje się też na uspokojenie. Dziurawiec wchodzi jednak w interakcje z wieloma lekami, m.in. z antykoncepcją hormonalną, lekami przeciwzakrzepowymi i przeciwdepresyjnymi, dlatego jeśli przyjmujesz leki, skonsultuj go z lekarzem. Ważne są też magnez, witamina C i B6. Witamina B6 pomaga przy tym w regulacji aktywności hormonalnej. Ogranicz kofeinę, zwłaszcza po południu. Jeśli problemy ze snem trwają tygodniami, porozmawiaj z lekarzem.

Nerwowość, drażliwość, niepokój, stres

Kolejny typowy objaw o szerokim spektrum. Kobieta może odczuwać silną drażliwość, nerwowość i stres albo raczej przygnębienie i lęk. Nastrój jest niestabilny, pojawiają się wahania, chwiejność emocjonalna, nadwrażliwość. Jeśli przygnębienie lub lęk utrzymują się dłużej, porozmawiaj z lekarzem.

Można sięgnąć po wymienione już zioła i preparaty. Popularne są też tzw. adaptogeny, takie jak różeniec górski czy ashwagandha, którym przypisuje się wpływ także na kondycję fizyczną i psychiczną, choć badań wciąż jest niewiele. Stosuje się też dziurawiec zwyczajny, tarczycę bajkalską, chmiel, melisę, kozłek, lawendę, lebiodkę czy hyzop. Znaczenie mają też witaminy z grupy B, witamina D, kwasy omega-3, selen, tryptofan, żelazo i inne składniki. Witaminy B6 i B12 przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego i prawidłowych funkcji psychologicznych.

Zawroty głowy, parestezje, mrowienie, skurcze

Przy tych dolegliwościach tradycyjnie sięga się po miłorząb japoński, któremu przypisuje się korzystny wpływ na krążenie krwi (przy lekach przeciwzakrzepowych skonsultuj go z lekarzem). Stosuje się też lukrecję (ostrożnie przy nadciśnieniu), buzdyganek lub lawendę. Z witamin i składników mineralnych zwróć uwagę na magnez, żelazo lub witaminę B6. Magnez pomaga w utrzymaniu prawidłowych funkcji mięśni. Jeśli zawroty głowy lub drętwienie się powtarzają, skonsultuj je z lekarzem, bo mogą mieć też inne przyczyny.

Kołatanie serca

Kołatanie serca w okresie przekwitania zdarza się dość często, ale zawsze warto omówić je z lekarzem, zwłaszcza gdy towarzyszą mu duszności lub ból w klatce piersiowej. Ze składników diety znaczenie mają magnez i potas (pomaga w utrzymaniu prawidłowego ciśnienia krwi), kwas foliowy, selen i witamina B12. Z ziół sięga się po lawendę, kardamon, kozłek, melisę, macierzankę, głóg czy miłorząb japoński.

Suchość pochwy, obniżone libido

Również te problemy są w okresie przekwitania częste. Błony śluzowe wysychają, współżycie może być mniej przyjemne albo brakuje na nie ochoty. Jak sobie z tym radzić?

Kobiety sięgają na przykład po macę, czyli pieprzycę peruwiańską, żeń-szeń, różeniec, pluskwicę groniastą czy zwykłą soję i produkty sojowe. Dowody na ich skuteczność są jednak ograniczone. Pluskwica groniasta była w rzadkich przypadkach łączona z uszkodzeniem wątroby, dlatego przy chorobach wątroby lepiej jej unikać. Na suchość pochwy dostępne są też żele nawilżające, a jeśli dolegliwości są uciążliwe, warto porozmawiać z ginekologiem.

Stany zapalne, nietrzymanie moczu

W okresie przekwitania rośnie ryzyko stanów zapalnych, zwłaszcza pochwy i dróg moczowych. Jak się przed nimi chronić albo łagodzić dolegliwości?

Tradycyjnie sięga się po pokrzywę, mniszek lekarski, perz lub brzozę i rumianek. Stosuje się też skrzyp, mącznicę lekarską (tylko krótko), żurawinę, krwawnik lub wrzos. Przy infekcji dróg moczowych trzeba jednak zgłosić się do lekarza, a przy nietrzymaniu moczu pomagają przede wszystkim ćwiczenia mięśni dna miednicy. Źródłem fitoestrogenów są m.in. soja, siemię lniane i inne rośliny strączkowe.

Bóle mięśni i stawów, problemy skórne, sucha skóra

W okresie menopauzy ubywa masy mięśniowej, skóra szybciej się „starzeje”, a zmniejsza się też masa kostna. Rośnie ryzyko osteoporozy i innych poważnych problemów. Co można zrobić?

Zadbaj przede wszystkim o odpowiednią podaż wapnia. Wapń i witamina D pomagają zmniejszyć utratę minerałów kostnych u kobiet w okresie pomenopauzalnym, a niska gęstość mineralna kości jest czynnikiem ryzyka złamań osteoporotycznych. Według UE korzystne działanie występuje przy spożyciu co najmniej 1200 mg wapnia i 20 µg witaminy D dziennie ze wszystkich źródeł. Dobrym źródłem wapnia są produkty mleczne, najlepiej fermentowane (jogurty, sery, kefiry itd.), które dodatkowo dostarczają żywych kultur bakterii. Część kobiet rozważa też suplementację kolagenu, choć dowody na jej skuteczność są ograniczone. Nie zapominaj o witaminach C i E. Witamina C pomaga w prawidłowym wytwarzaniu kolagenu. Popularne są też chondroityna, glukozamina i MSM. Często stosuje się również kwas hialuronowy. Niektórzy sięgają też po taurynę i inne składniki.

Jak wybrać tabletki na menopauzę?

Wybór preparatów przeznaczonych dla kobiet w okresie menopauzy lub w jednej z jej faz jest dziś naprawdę duży. Są też produkty ukierunkowane na konkretne dolegliwości. Dostępne są w postaci tabletek, kapsułek, herbatek, nalewek, proszków do rozpuszczania, kropli itd. Wystarczy wybrać formę, która najbardziej ci odpowiada.

Jeśli rozważasz suplementację, warto zwrócić uwagę na zdrowie stawów, kości i skóry, a także nawodnienie. Kolejna grupa to preparaty, które mają łagodzić objawy spadku estrogenu, na przykład ziołowe preparaty z fitoestrogenami z soi lub koniczyny czerwonej. Ich skuteczność potwierdzają jednak tylko niektóre badania. Do tego możesz dobrać środki na konkretną dolegliwość.

Bez recepty kupisz tabletki i suplementy na menopauzę, w tym preparaty ziołowe. Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) to natomiast leczenie na receptę, o którym decyduje lekarz. Suplement diety jej nie zastępuje.

Uważaj na dawkowanie!

Każdy preparat przyjmowany w nieodpowiedniej dawce może zaszkodzić. Zasada „im więcej, tym lepiej” nie sprawdza się także w przypadku witamin, składników mineralnych i ziół. Jeśli przyjmujesz kilka preparatów o takich samych lub podobnie działających składnikach, pilnuj, by nie przekroczyć zalecanej dziennej porcji. Nie warto łykać bez zastanowienia wielu suplementów naraz, bo można sobie raczej zaszkodzić. Jeśli przyjmujesz leki na stałe, skonsultuj suplementację z lekarzem lub farmaceutą.